Gramáticas Pāḷi
EN

Kaccāyana-Byākaraṇaṃ · capítulo 2 de 8

§63

Et’-imāsam i

‘I’ de “etā” e “imā”.

Texto y traducción

Leer en el capítulo →

63. 217. Et’-imāsam i (210)

[Etā-imāsaṃ + i = 2 voces]

Etā-imā icc etesam anto saro ikāro hoti saṃ-sāsu ekavacanesu vibhattādesesu.

Etissaṃ, etissā; imissaṃ, imissā.

Saṃ-sāsv iti kimatthaṃ? Etāya, imāya.

Ekavacanesv iti kimatthaṃ? Etāsaṃ, imāsaṃ.

‘I’ de “etā” e “imā”.
Cuando siguen ‘saṃ’ y ‘sā’ que son sustituciones de las inflexiones singulares [‘smiṃ’ y ‘sa’], la vocal final ‘ā’ de “etā” e “imā” se sustituye por ‘i’.
Ejemplos: los mismos del sutta anterior.
¿Cuál es la finalidad de decir “‘saṃ’ y ‘sā’”? [Este sutta no se aplica cuando no hay ‘saṃ’ ni ‘sā’, como en] etāya e imāya.
¿Cuál es la finalidad de decir “singular”? [Este sutta no se aplica cuando las palabras no son singulares, como en] etāsaṃ e imāsaṃ.

Sin las notas al pie: están en la tarjeta del capítulo.

Borradores

Preguntar sobre §63

La pregunta se hace desde el análisis según Visuddhāyuṃ (borrador): responde con la fila de este sutta y las fuentes del proyecto. Es para estudiantes inscritos y pide iniciar sesión.

Preguntar sobre §63 →

Edición del texto en pāḷi y traducción al español por Bhikkhu Nandisena. Este material puede ser reproducido para uso personal y distribuido de forma gratuita. Copyright © 2026 Instituto de Estudios Buddhistas Hispano (IEBH). Publicado bajo licencia CC BY-NC-ND 4.0 · DOI 10.5281/zenodo.21948010.